2 - اگر معروف ، مستحب و منكر ، مكروه باشد ، امر و نهى هم مستحب خواهد بود .
3 - امر و نهى بر هر مرد و زن مسلمان واجب است ولى وجوب آن كفائى است ، يعنى اگر برخى آن را برپاداشتند ، از ديگران ساقط مىگردد و اگر همه ترك كردند ، همه گنهكار خواهند بود .
4 - اگر انجام امر و نهى اقتضا كند كه گروهى از مسلمانان بطور جمعى بايد اقدام كنند ، اگر مشقّت نداشته باشد بر همهء آن جمع واجب است و اگر كسى كه وجود و حضور او ضرورى است ، امتناع ورزد و از شركت در انجام اين فريضه شانه خالى كند ، او گناه كرده ، و وجوب از بقيّه ساقط است .
5 - آماده كردن ابزار و وسايل لازم در انجام امر و نهى ، به قدر توان واجب كفايى است ، به عنوان مثال اگر امر به معروف مستلزم اين باشد كه مسافتى را بايد طى كند ، واجب است هر چند با صرف مال ، اين كار را انجام دهد و همچنين اگر امر و نهى به خط تلفن يا بلندگو يا پلاكارد يا مقدّمات نزديك ديگر احتياج داشته باشد ، كه اعتنا نكردن به آنها ، اعتنا نكردن به واجب شمرده مىشود . تهيه همهء اين مقدّمات ، بر مسلمين واجب كفايى است .
6 - امّا مقدّمات دور كه اعتنا نكردن به آنها بىاعتنايى به واجب شمرده نمىشود ، مانند تأسيس راديو يا روزنامه يا نهادهاى تربيتى ، يا فرهنگى يا تبليغاتى ، واجب بودن آنها به عنوان مقدّمهء انجام فريضه مورد ترديد است ولى احوط وجوب است .
7 - از نصوص و ادلّهء اين باب روشن مىگردد كه هدف اصلى از فريضهء امر و نهى ، برپاداشتن معروف و از بين بردن منكر است . بنابراين تا زمانى
احكام جهاد (فارسى) — صفحة 180
مساهمون: دانش
ص١٨٠