شرايط امر به معروف و نهى از منكر
قرآن كريم :
1 - ( وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَاباً شَدِيداً قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ * فَلَمَّا نَسُوا مَاذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ ) « 1 » .
« و ( به يادآر ) هنگامى كه گروهى از آنان گفتند : چرا جمعى ( گنهكار ) را اندرز مىدهيد كه سرانجام خدا آنها را هلاك خواهد كرد يا به عذاب شديدى گرفتار خواهد ساخت . گفتند : ( اين اندرزها ) براى اعتذار و رفع مسؤوليّت در پيشگاه پروردگار است . بعلاوه آنها شايد تقوا پيشه كنند * امّا هنگاميكه تذكراتى را كه به آنها داده شده بود فراموش كردند ، نهى كنندگان از بدى را نجات داديم و كسانى را كه ستم كردند بخاطر نافرمانىشان به عذاب شديدى گرفتار ساختيم . »
2 - ( وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ) « 2 » .
هامش
( 1 ) - سورهء اعراف ، آيهء 164 - 165 .
( 2 ) - سورهء توبه ، آيهء 122 .