رانهايت نيز مگذار بلكه با آرنجهايت بال بساز وكف دستانت را به
زانوانت نچسبان وبه صورتت نيز نزديك مگردان ، بلكه ميان آن دو
ودر راستاى شانه هايت باشد ، نه روبروى زانوانت بلكه اندكى از آن ها
انحراف داشته باشد . دستانت را كاملا بر زمين بگستران و ( پس از
سجده ) به سوى خود باز گردان واگر زير آن ها پارچه اى بود اشكالى
ندارد ، گر چه به زمين رساندنشان بهتر است ودر سجده ، انگشتانت را
از هم باز مكن ، بلكه به هم بچسبان .
هنگامى كه براي تشهد نشستى ، زانوانت را به زمين بچسبان وكمي
ميانشان را باز كن وبايد روى پاى چپت بر زمين باشد وروى پاى
راستت بر كف پاى چپت قرار گيرد وسرينت ونيز سر انگشت شست
پاى راستت بر زمين باشد وهيچ گاه بر هر دو پايت منشين كه به تو آزار
مى رساند ونيز با ( نشيمنگاه ) بر زمين منشين كه بخشي از تنت بر بخشي
ديگر قرار مى گيرد ونمى توانى براي تشهد ودعا صبر كنى .
- إبراهيم بن هاشم از حماد بن عيسى : روزى امام صادق ( عليه السلام ) به من فرمود :
اى حماد ، آيا مى توانى خوب نماز بخوانى ؟ به امام عرض كردم : اى
سرور من ! كتاب حريز را كه درباره نماز است در حافظه دارم . حضرت
فرمود : عيبى ندارد ، اى حماد ! برخيز ونماز بخوان .
حماد گويد : در برابر حضرت بپاخاستم ورو به قبله نماز را شروع
كردم به ركوع رفتم وسجده كردم . آن گاه امام فرمود : اى حماد ! نيكو
نماز نمى خوانى ! چه قدر زشت است فردى از شما شصت يا هفتاد سال
بر أو بگذرد ويك نماز با آداب وحدود كامل نخواند !
حماد گويد : در خود احساس خوارى كردم وبه امام گفتم : فدايت
شوم ، نماز را به من بياموز . پس امام برخاست ، رو به قبله ايستاد وهر دو
دستش را بر روى ران خويش نهاد ، در حالي كه انگشتانش را بسته بود
الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — صفحة 89
مساهمون: محمد الريشهري
ص٨٩