در پيشگاه خداوند عز وجل ايستاده اى . پس اگر اين را دانستى ، همچون
بنده اى خوار وكوچك ، خواهان وهراسان ، اميدوار وترسان ، بيچاره
وگريان ، با وقار واطمينان به بزرگداشت همو كه در برابرش ايستاده اى ،
مى پردازى وبا دلت به أو رو مى آورى ونماز را با حدود وحقوقش برپا
مى دارى ( 1 ) .
- امام باقر ( عليه السلام ) : هنگامى كه در نماز مى ايستى ، پاهايت را به هم نچسبان
وميانشان فاصله اى به اندازه حد أقل يك انگشت وحد أكثر يك وجب
بده وشانه هايت را فرو انداز ودستانت را رها كن وانگشتانت را درهم
نياويز بلكه بر رانهايت ودر راستاى زانوانت باشند ونگاهت به
سجده گاهت باشد .
هنگامى كه ركوع مى كنى دو پايت را در يك رديف بگذار وميانشان
فاصله اى به اندازه يك وجب مى دهى وزانوانت را در كف دستانت
بگير ودست راستت را بر زانوى راستت وپيش از دست چپت مى نهى
وبا سر انگشتانت برآمدگى زانويت را نيك در بر گير وهنگامى كه آن ها
را بر زانوانت نهادى از هم بازشان كن . اگر سر انگشتانت را در ركوع به
زانوانت رساندى كفايت مى كند ولى من بيشتر دوست دارم زانوانت را
در كف دستانت بگيرى وانگشتانت را بر برآمدگى زانوانت بنهى وآن ها
را از هم باز كنى . كمرت را راست نگه دار ونگاهت به ميان قدمهايت
باشد .
هنگامى كه خواستى به سجده به روى دستانت را به تكبير بلند كن وبه
سجده بيفت ودستانت را با هم وپيش از زانوانت بر زمين بنه
وساعدهاى دستانت را چون درندگان بر زمين نگستران وبر زانوان
و
هامش
( 1 ) در تحف العقول چنين آمده است : " با سكون وسكوت وفروتنى ونرمى با أو راز ونياز مى كنى واز
أو مى خواهى كه تو را از بند خطا وهلاكت گناهانت رها كند ، كه جز خدا ، قدرتى نيست " .