تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — صفحة 144

مساهمون:

ص١٤٤
كرده با اين سجده ، آن را كامل مى كند . - طبرسى : محمد بن عبد الله حميرى در نامه اى به امام مهدى ( عج ) از سجده شكر پس از نماز واجب پرسيد واين گونه نوشت : برخى از ياران آن را بدعت مى دانند ، آيا جايز است ، انسان اين سجده را پس از نماز واجب بگزارد ؟ واگر جايز است در نماز مغرب پس از خود نماز است يا پس از آنكه چهار ركعت نماز نافله مغرب را هم خواند ؟ امام پاسخ داد : سجده شكر از لازمترين وضروري ترين سنتها است وهيچ كس آن را بدعت نخوانده ، مگر كسى كه خود در پى بدعت گذارى در دين است . واما روايتي كه سجده شكر پس از نماز مغرب واختلاف در زمان انجام آن را مطرح مى كند كه آيا پس از سه ركعت مغرب يا پس از چهار ركعت نافله آن است ، ( پاسخش اين است ) برترى دعا وتسبيح پس از نمازهاى واجب ، بر دعا پس از نمازهاى نافله ، مانند برترى خود نمازهاى واجب بر نافله است وسجده شكر ، گونه اى دعا وتسبيح است . پس بهتر است ، پس از نماز واجب باشد . گرچه انجامش پس از نمازهاى نافله نيز جايز است . 35 / گونه بر خاك نهادن - امام صادق ( عليه السلام ) : موسى بن عمران ( عليه السلام ) هرگاه نماز مى گزارد ، تا گونه راست وچپش را به زمين نمىچسباند ، در پى كار ديگرى نمى رفت . - خداوند به موسى ( عليه السلام ) وحى كرد كه اى موسى ، آيا مى دانى از ميان آفريده هايم چرا تو را به هم صحبتي أم برگزيدم ؟ گفت : اى پروردگار من ، به چه سبب ؟ پس خداوند تبارك وتعالى به أو وحى كرد كه اى موسى : من درون وبرون بندگانم را وارسى كردم . پس هيچ كس را نيافتم كه خود را براي من بيش از تو خوار سازد ، اى موسى ، تو هرگاه نماز مى گزارى ، گونه ات را بر خاك - يا گفت : بر زمين - مى نهى .