احكام قرائت
1 - قرائت در نماز ركن نيست وهركس آن را از روى سهو ترك نمايد ، نمازش باطل نمىشود .
فروع اين مسأله بدين شرح است :
الف - اگر كسى قرائت را از روى سهو ترك كند و بعد از رفتن به ركوع به ياد آورد ، نمازش صحيح است و از باب احتياط ، دوسجدهء سهو بجاآورد .
ب - اگر فاتحه را از روى سهو ترك كند و در اثناى تلاوت سوره به ياد آورد ، برگردد ، فاتحه وسپس سوره را بخواند و نمازش صحيح است و همچنين اگر قرائت را كاملًا ياسوره را فراموش كند و در قنوت به ياد آورد ، برگردد وقرائت را انجام دهد و نمازش صحيح است .
ج - اگر نماز گزار در ركوع يا بعد از ركوع شك كند كه فاتحه يا سوره ياتسبيحات را خوانده است يانه ، به شكّش اعتنا نكند و به نمازش ادامه دهد وان شاء اللَّه نماز او صحيح است .
2 - واجب است حمد و سوره در نماز از نظر اعراب وتلفظ به طور صحيح و به حسب قرآن موجود ومتداول در بين ما ، قرائت شود ؛ اما آن چيزهايى را كه اهل تجويد و زبان عربى گفتهاند همچون همزهء وصل و قطع يا سكون وحركت آخر كلمه يامدّ و مانند آن ، مراعات آنها واجب نيست مگر اينكه در صورت عدم مراعات ، معناى كلمه عوض شود .