« وداستان دو فرزند آدم را به حق برآنها بخوان : هنگامى كه هركدام ، كارى براى تقرب ( به پروردگار ) انجام دادند ؛ اما از يكى پذيرفته شد ، و از ديگرى پذيرفته نشد ؛ ( آنكه عملش مردود شده بود ) گفت : به خدا سوگند تو را خواهم كشت . ( برادر ديگر ) گفت : خدا تنها از پرهيز كاران مىپذيرد . »
پذيرفتن اعمال از سوى خداوند ، به حسن ظاهر اعمال و آنچه انسان بدان تظاهر مىكند ، ربطى ندارد بلكه خداوند تنها از متقيان مىپذيرد ؛ از كسانى كه نيّت وهدف خود را پاك وخالص ساختهاند .
بنابر اين تقواى الهى با ظاهر عمل و عامل تحقق نمىيابد بلكه ملاك تحقق آن ، نيّت وهدف عامل است و در واقع نيّتها واهدافى كه باعث انجام عمل شدهاند ، ميزان پذيرش آنها در درگاه حضرت حق مىباشند .
حديث شريف :
سنت شريف ، حاوى روايات فراوانى است كه از معصومين عليهم السلام دربارهء نيت ، اخلاص ، رياء ، وآثار تربيتى وروانى آن در جامعهء مؤمنين در دنيا ، و در سرنوشت انسان و عمل او در آخرت ، نقل شده است . در اين جا تنها به نقل قسمتهاى كوتاهى از آنها اكتفا مىكنيم شايد در اصلاح نيّتهاى ما وخالص ساختن و رنگ الهى دادن به اعمال ما بدور از هر نوع آلودگى و تنها به قصد قربت الهى انجام دادن ، مفيد واقع افتد .
نيّت وجاودانگى
1 - امام صادق عليه السلام فرمود :