بجاى خم شدن براى ركوع ، چشمانش را ببندد و ذكر واجب رابخواند ، سپس به قصد بلند شدن از ركوع ، چشمانش را بگشايد و اگر حتى از همين حركت هم عاجز بود ، در قلب نيت ركوع كند و ذكر واجب آن را بازبانش قرائت نمايد .
22 - اگر امر داير شود بين اينكه باخم شدن اندك ، ركوع نشسته انجام دهد يااينكه ايستاده نماز بخواند و براى ركوع فقط اشاره كند ، بايد ديد كه اگر به آن خم شدنِ اندكِ نشسته ، در عرف ركوع گفته مىشود ، به همان اكتفاكند و اگر در عرف ، ركوع ناميده نمىشود ، بعيد نيست كه نماز ايستاده با اشاره به ركوع ، مقدم باشد ، و احتياط اين است كه دو نماز بخواند : يكى ايستاده با اشاره براى ركوع ، و ديگرى با ركوع نشسته .
23 - شرط تحقق ركوع نشسته اين است كه به قدرى خم شود كه صورتش مقابل زانوها برسد يا به گونهاى باشد كه در عرف ركوع نشسته گفته شود كه گاهى به كمتر از آن مقدار هم تحقق مىيابد ، اما بهتر است به قدرى خم شود كه صورت نزديك جاى سجده برسد .
مسائل فرعى ركوع :
1 - كم و زياد كردن ركوع نشسته ، باطل كنندهء نماز است اما ركوع اشارهاى هم از باب احتياط همين حكم را دارد .
2 - در تحقق ركوع لازم است كه خم شدن به قصد ركوع انجام شده باشد ، اما اگر او به جهت غرض ديگرى مانند گذاشتن چيزى بر روى زمين يا دفع آزار حيوانى مضرّ يامانند آن خم شده باشد ، اين خم شدن