گفتن ، كمتر نباشد .
9 - بهتر آن است كه تسبيح بزرگ و همچنين ساير ذكرها ، سه بار تكرار شود ، واضافه بر سه بار هم مستحب است ، ونيز مستحب است تعداد تكرار فرد باشد مثل پنج و هفت و . . .
10 - اما در حالات استثنايى ماند تنگى وقت يا اضطرار ، يك بار ( سبحان اللَّه ) گفتن هم كفايت مىكند .
11 - خواندن ذكر در موقعى واجب است كه نمازگزار به حدّ كامل ركوع برسد و اطمينان واستقرار وآرامش پيدا كند ، همچنين واجب است قبل از آنكه از ركوع بلند شود ، ذكر را كامل كند . پس در اثناى خم شدن به طرف ركوع ، شروع به ذكر جايز نيست و همچنين قبل از اتمام ذكر واجب ، بلند شدن از ركوع جايز نيست .
12 - واجب است ذكر ركوع ، دنبال هم و به زبان عربى صحيح ادا گردد و در حد امكان ، حروف از مخرج طبيعى خود تلفظ شود و كلمات از حيث حركات اعراب و بنا ، صحيح ودرست بيان گردد .
13 - جمع بين دو تسبيح كوچك و بزرگ و همچنين جمع بين آن دو و ساير اذكار اشكال ندارد .
طمأنينه وآرامش :
14 - واجب است در ركوع ، بدن نماز گزار طمأنينه وآرامش داشته باشد ، و احتياط واجب اين است كه اين آرامش به مقدار ذكر واجب ، طول بكشد بلكه حتى در ذكر مستحب ، احتياط اين است كه با طمأنينه باشد در صورتى كه نمازگزار ذكر مستحب را به قصد ذكر