نجم الدين ايوب ، دارنده ارمنستان ، در خلاط بود و لشكريان بسيارى نيز در اختيار داشت .
اما از هر گونه اقدامى براى پيكار با گرجىها خوددارى كرد .
خوددارى او نيز دلائلى داشت : يكى اين كه شمارهء افراد گرجى نسبت به شماره لشكريان او بسيار بود . ديگر اينكه مىترسيد مردم خلاط اين بار نيز از كشتار و آزار گرجىها همان صدمات را ببينند كه در گذشته ديده بودند . سوم اين كه مىترسيد براى نبرد با كرج از خلاط بيرون رود و ديگر نتواند كه بدان جا باز گردد .
به هر صورت چون او از جنگ با افراد گرجى دريغ ورزيد ، آنها پس از تاخت و تازهائى كه كردند ، سالم به شهرهاى خود بازگشتند بىآن كه حتى كسى پيدا شود و آنها را بترساند .
ولى تمام عدهء مهاجمان گرجى منحصر به همانها بود كه به ارجيش حملهور شدند .
اگر شمارهء آنان بسيار بود ، به عالم اسلام و مردمش آسيبهاى سختترى مىرسيد .
ولى عدهء آنها به نسبت عدهاى كه ما ضمن وقايع سال 614 تا 617 ذكر خواهيم كرد ، اندك بود .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 235
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٣٥