در اين سال ، در ماه شعبان ، حيص بيص شاعر از دار جهان رخت بر بست .
نام او سعد بن محمد بن سعد ابو الفوارس بود . حديث شنيده و خلفا و پادشاهان و بزرگان را ستايش كرده بود .
اشعار او مشهور است . اين ، يكى از آنهاست :
كلما اوسعت حلمى جاهلا * اوسع الفحش له فحش المقال
و اذا شاردة فهت بها * سبقت مر النعامى و الشمال
لا تلمنى فى شقائى بالعلى * رغد العيش لربات الحجال
سيف عز زانه رونقه * فهو بالطبع غنى عن صقال
( يعنى : هر وقت كه در برابر يك نادان بردبارى به خرج دادم ، زبان به بدگوئى دراز كرد .
ولى هر وقت كه نكته نيشدارى بر زبان آوردم ، بر باد شمال و جنوب پيشى گرفت . يعنى برندگى و پيشرفت داشت .
اگر من از بزرگى و مردانگى خود به بدبختى افتادهام ، سرزنشم مكن ، زيرا آسايش زندگى را زنان حرم دارند .
شمشير ارجمندى و بزرگى را همان درخششى كه دارد ، زينت مىدهد . او خود به خود از صيقل بىنياز است . )
* * * همچنين ، در ماه محرم ، شهدة دختر احمد بن عمر بن ابرى كاتبه از دنيا رفت .