با عجله به سوى كشتىهاى خود رفتند و با دست خود بسيارى از اسبهاى خود را كشتند .
مسلمانان چهار صد رأس از آنها به غنيمت گرفتند . و از آن هزار و يك اسب فقط يك اسب براى آنها ماند .
مسلمانان تمام چيزهائى را كه از فرنگيان بر جاى مانده بود به غنيمت بردند و تمام كسانى را هم كه نتوانستند سوار كشتىهاى خود شوند از دم شمشير گذراندند .
فرنگيانى كه سوار كشتىهاى خود شده بودند هشت روز در كشتىها ماندند بى اينكه بتوانند در خشكى فرود آيند .
وقتى از نجات ياران خود كه در قلعهء ديماس گرفتار مانده بودند ، نااميد شدند ، آنجا را ترك گفتند و رفتند در حالى كه مسلمانان همچنان تكبير گويان فرياد مىزدند و آنان را تهديد مىكردند .
لشكريان اسلام كه از فرط زيادى ، به شمارش در نمىآمدند ، در قلعهء ديماس ماندند و آنجا را محاصره كردند ولى به علت قوت و استحكامى كه داشت نتوانستند آن را فتح كنند .
وقتى آب در قلعه براى فرنگيان ناياب شد و از پيكار شبانه روزى به تنگ آمدند ، دروازه قلعه را گشودند و خارج گرديدند .
تمام آنها تا آخرين نفر به قتل رسيدند .
اين واقعه در روز چهار شنبه نيمهء جمادى الآخر سال 517 هجرى اتفاق افتاد .
مدت اقامت فرنگيان در آن قلعه شانزده روز بود .
امير حسن مژده شكست خوردن فرنگيان را به ساير شهرها فرستاد . شاعران نيز دربارهء اين پيروزى اشعارى ساختند كه ما به خاطر احتراز از طول كلام از ذكر آنها خوددارى مىكنيم .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 47
مساهمون: ابن الأثير
ص٤٧