بيان صفات پيغمبر و اسامى و خاتم نبوت
على ابن ابى طالب گويد : پيغمبر صلّى اللّه عليه و سلم نه بلند بود و نه كوتاه .
موى سر و ريش ( آن حضرت ) انبوهى داشت . كف دست پاى ( حضرت او ) زبر و استخوان و عضلات ( حضرت او ) درشت بود . اندكى سرخى در رخساره ( حضرت او ) نمايان . موى سينه ( حضرت او ) بلند ( انبوه ) بود . چون راه ميرفت مىخراميد و پيش مىآمد انگار از بلندى بنشيب مىرسيد . من ( على ) مانند او نه قبل و نه بعد از او ( حضرت او ) چنين كسى نديدهام . چشم بسيار سياه داشت ( با حالت و نافذ ) . موى نرم و دو زلف آراسته و دو رخسارهء زيبا داشت . گردن ( حضرت او ) مانند ابريق سيمين بود . اگر التفات و توجه ( به كسى ) مىكرد تمام وجود ( حضرت او ) توجه مىكرد . عرق او ( آن بزرگوار ) مانند مرواريد بود . بوى خوشى داشت مانند عطر .
ابو عبيده ( دانشمند در تفسير الفاظ على ) گويد : ( شثن الكفين و القدمين ) يعنى آنها بغلظت و خشونت نزديكترند . ( ضخم الكراديس ) يعنى استخوان كتف او درشت است . ( مسربه ) موى شكم ( سينه ) است . ( صبب ) فرود آمدن از بلندى است .
( دعج ) سياهى چشم است . ( سبط ) ضد مجعد است . ميان دو كتف آن حضرت خاتم نبوت بود و آن عبارت از يك خال درشت و برجسته كه گرداگرد آن موى