تنور معهود در مسجد كوفه بود و آب در به دو طوفان از آن فوران كرد . در كافى نيز چنين نقل شده است .
تَوب :
توب . توبه . متاب همه بمعنى رجوع و برگشتن است در قاموس و صحاح و اقرب الموارد ، قيد معصيت را اضافه كرده و گفتهاند : رجوع از معصيت ولى رجوع مطلق صحيح است زيرا اين كلمه در بارهء خداى تعالى نيز به كار رفته و در او رجوع از معصيت معنى ندارد مثل * ( لَقَدْ تابَ الله عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهاجِرِينَ وَالأَنْصارِ ) * توبه :
117 .
در مجمع ذيل آيهء 37 بقره فرموده : اصل توبه رجوع از عمل گذشته است . گويا مجمع نيز توبهء عبد را در نظر داشته است . در الميزان در جاهاى متعدد آن را مطلق رجوع فرموده و اين كاملا صحيح و باستعمال قرآن اوفق است .
معناى توبه همانطور كه گفته شد رجوع است النهاية توبهء خدا با توبهء عبد فرقش آنست كه توبهء عبد برگشتن بسوى خداست با ترك معصيت و تصميم عدم ارتكاب به آن ، و توبهء خدا باز گشت به بنده است با رحمت و مغفرت و با موفّق كردن بتوبه ( جملهء اخير را بعدا توضيح خواهيم داد ) .
بايد دانست : باز گشت خداى مهربان بسوى بنده از بازگشت بنده بيشتر است لذا صيغهء مبالغهء توّاب همه جاى قرآن صفت خداوند آمده است * ( هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ) * بقره آيات 32 - 54 - 128 - 160 و آيات ديگر ، ولى دربارهء بندگان اسم فاعل آمده است نظير * ( التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ . . . ) * توبه : 112 . فقط در يك محل آمده * ( إِنَّ الله يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ ) * بقره : 222 [ در اينجا لازم است در بارهء چند آيه سخن گوئيم . ] 1 - * ( إِلَّا مَنْ تابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ الله سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ . . . ) * فرقان : 70 مگر آنكه توبه كند و ايمان آورد و عمل