مدت فرمانروائى نرسى نه سال بود .
هامش
[ ( ) ] بقيه ذيل از صفحه قبل :
به اردوى ايران شبيخون زده فاتح شد .
بر اثر آن ، نرسى زخم برداشته با زحمت زياد فرار كرد و بسيارى از نجباى ايرانى اسير شدند .
نرسى سفيرى نزد گلاريوس فرستاده خواستار صلح شد . و پس از آن سفيرى از روم نزد نرسى آمده ، شرايط سنگين براى صلح معين كرد :
اول - واگذارى پنج ولايتى كه در ساحل راست رود دجله واقع بود .
دوم - عدم دخالت ايران در ارمنستان و واگذارى قلعهء زنتا ( واقع در آذربايجان ) به مملكت مزبوره .
سوم - تصديق بر اين كه گرجستان تحت الحماية روم است . اهميت اين مطلب از آن جا بود كه گرجىها در بند داريال را در كوههاى قفقاز متصرف بودند و مردمان شمالى با رضايت آنها مىتوانستند به حدود ايران تجاوز نمايند .
چهارم - اعتراف به اينكه رود دجله سرحد دولتين است .
پنجم - نصيبين يگانه محلى براى مبادلهء مال التجاره بين ايران و روم خواهد بود . ( اين بند را به خواهش نرسى حذف كردند . )
اسامى پنج ولايت مزبوره چنين بوده است : 1 - ارزون 2 - مك 3 - زابده 4 - رحبمه 5 - كارد و يا كردو .
موافق اين عهد نامه ( كه به سال 297 منعقد گرديد ) دجله سر حد دولتين شد . و همجوارى روم ، آذربايجان و تيسفون را در تحت تهديد در آورد .
در هيچ زمانى ، چه در دورهء اشكانيان و چه بعد از آن ، ايران چنين عهد نامهء بدى با دولت روم منعقد ننموده بود . اين بود كه نرسى ، پس از انعقاد اين عهدنامه ، نتوانست ديگر سلطنت كند و استعفا نموده پس از چندى از غصه مرد . ( 301 م ) ( تاريخ ايران ، مشير الدوله ، ص 177 و 189 )