پس از مرگ عمرو بن عدى ، كسى كه از سوى شاپور بن اردشير و پسرش هرمز و پسر هرمز ، بهرام ، بر افراد قبيلههاى ربيعه و مضر و كسان ديگرى كه در آن روزگار در بيابان عراق و حجاز و جزيرهء ابن عمر به سر مىبردند ، حكومت مىكرد و كارگزار شاه ايران به شمار مىرفت ، يكى از پسران عمرو بن عدى بود كه امرؤ القيس اول خوانده مىشد .
اين امرؤ القيس نخستين فرد از فرزندان نصر بن ربيعه و كارگزاران ايران بود كه آئين مسيح را پذيرفت و نصرانى شد .
او يكصد و چهارده سال زيست و با قدرت فرمانروائى كرد . از اين مدت بيست و سه سال و يك ماه در روزگار شاپور ، پسر اردشير ، يك سال و ده روز در زمان هرمز ، پسر شاپور ، و سه سال و سه ماه و سه روز در عهد بهرام و هيجده سال در روزگار بهرام بن بهرام بن هرمز سپرى شد . [ ( 1 ) ]
هامش
[ ( ) ] بقيه ذيل از صفحه قبل :
داشت . )
با وجود اين ، پس از چندى اورلين تشخيص داد كه بعد از تدمر نوبت ايران رسيده ، و قصد آن را كرد و مردم آلان را تحريك نموده تا از طرف قفقازيه به شمال ايران هجوم آورند .
كار ايران با شاهى ضعيف النفس مانند بهرام سخت بود ، و ليكن از خوشبختى او و سلسله ساسانيان ، اورلين بعد از ورود به بيزانس در سال 275 ميلادى كشته شد و بهرام هم به زودى درگذشت .
( تاريخ ايران ، مشير الدوله ، ص 184 )
[ ( 1 ) ] - مدت پادشاهى امرؤ القيس بن عمرو را اعلام زركلى و تاريخ بقيه ذيل در صفحه بعد