پس هر كس كه به خاطر حرمت من آن خانه را گرامى دارد ، بىگمان شايستهء بخشايش و بزرگوارى است و هر كس كه اهل اين خانه را بترساند ، پيمان مرا شكسته و بىاحترامى به من روا داشته است .
اين نخستين خانهاى است كه براى مردم بنياد نهاده شده و هر كس كه بدان روى آورد نبايد به چيزى جز آن نيازمند شود زيرا پيش من آمده و به ديدار من شتافته و مهمان من است . و جوانمرد بخشنده را سزاست كه مهمانان خود را گرامى دارد و نيازشان را برآورد .
اى آدم ، تو تا زنده هستى اين خانه را آباد مىكنى و پس از تو نيز ، در طى قرنها ، مردم و پيغمبرانى كه از پشت تو هستند ، گروه پس از گروه ، به آبادانى آن خواهند پرداخت . »
آنگاه خداوند آدم را فرمود كه به خانه كعبه رود .
در آن هنگام يك ياقوت ، يا يك در براى كعبه از بهشت آمده بود .
خانه كعبه به همين گونه ماند تا هنگامى كه خدا قوم نوح عليه السلام را غرق كرد . در اين هنگام بود كه كعبه از ميان رفت و تنها پايهء آن بر جاى ماند تا زمانى كه خدا ابراهيم عليه السلام را در آن سرزمين جاى داد و ابراهيم آن را ساخت . به گونهاى كه ما اگر خداى بزرگ بخواهد ، در جاى خود شرح خواهيم داد .
آدم روانهء خدا شد تا حج كند و به توبه پردازد . او و حوا براى لغزشى كه از ايشان سر زده و ناز و نعمت بهشت كه از دستشان رفته بود ، دويست سال گريسته و چهل روز نه خورده و نه
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 202
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٠٢