و از بهم زدن آنها آتش برافروخت .
او به آدم ساختن چيزهاى آهنين و كشاورزى را آموخت .
براى او گاو نر فرود آورد كه آدم با آن كشاورزى مىكرد . گفته شده است : اين همان سختى و بدبختى است كه خداى بزرگ از آن ياد كرده و فرموده است :
فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى
[ ( 1 ) ] بعد ، هنگامى كه خدا آدم را از آن كوه فرو فرستاد و بر زمين ، و آنچه از جنيان و چار پايان و پرندگان و جنبندگان ديگر در آن بودند ، فرمانروائى بخشيد ، آدم به درگاه خداوند شكايت برد و گفت :
« اى پروردگار ، آيا در روى اين زمين جز من كس ديگرى نيست كه تو را نيايش كند ؟ » خداى بزرگ فرمود : « به زودى من از پشت تو فرزندانى خواهم آورد كه به ستايش و نيايش من پردازند و در روى زمين خانههائى قرار خواهم داد كه براى پرستش من برپا شدهاند خانهاى را نيز ويژهء بزرگوارى و ارجمندى خود خواهم ساخت و آن را « خانهء خدا » خواهم ناميد و حرم امن خواهم خواند .
هامش
[ ( 1 - ) ] آيه 117 از سورهء طه كه چنين است :مافَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى( آنگاه گفتيم : اى آدم ، محققا اين شيطان با تو و همجفتت دشمن است .
مبادا شما را از بهشت بيرون آرد و از آن پس به شقاوت و بدبختى گرفتار شويد . )
( قرآن مجيد با ترجمهء مهدى الهى قمشهاى )