روى زمين جانشينى خواهم گماشت . »
ابن عباس گفته است : ابليس عزازيل نام داشت و از همهء فرشتگان سختكوشتر بود و دانش بيشترى داشت .
اين برترىها مايهء خودپرستى و سركشى او شد . اين هم سومين سخن دربارهء سبب كبر و نخوت اوست .
عكرمه از ابن عباس روايت كرده كه خداى بزرگ گروهى را آفريد و فرمود :
« به آدم سجده كنيد . »
گفتند : « ما اين كار را نمىكنيم . »
خدا نيز آشتى برانگيخت كه ايشان را سوزاند . آنگاه گروهى ديگر را آفريد و فرمود :
« من بشرى از خاك آفريدهام . بنابر اين به آدم سجده كنيد . »
از اين كار خوددارى كردند .
خداى بزرگ باز آتشى برانگيخت كه ايشان را سوزاند .
آنگاه اين فرشتگان را آفريد و فرمود : « به آدم سجده كنيد . »
گفتند : « به چشم . »
ولى ابليس از كسانى بود كه سجده نكردند .
شهر بن حوشب گفته است : ابليس از جنهائى بود كه در زمين سكونت داشتند چون فرشتگان آنان را از آسمان رانده بودند .
يكى از فرشتگان او را اسير كرد و به آسمان برد . همانند اين خبر از سعيد بن مسعود نيز روايت شده است .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 172
مساهمون: ابن الأثير
ص١٧٢