أوصاف الأشراف — صفحة 17

فصل چهارم ( در صدق ) قال سبحانه : « يا أيها الذين آمنوا اتّقوا اللَّه و كونوا مع الصّادقين » 9 : 119 . ( 1 ) صدق در لغت ، راست گفتن و راست كردن وعده باشد ، و در اين موضع مراد راستى است هم در گفتن ، و هم در نيت و عزم ، و هم در وفاى به آنچه زبان داده باشد و وعده كرده باشد ، و هم در تمامى حالها كه پيش آيد او را . و صديق كسى است كه در اين همه او را راستى پيشه و ملكه بود ، و البته خلاف آنچه باشد در هر باب از او نتوان يافت نه به عين ، نه به اثر . و علما گفته‌اند كه هر كس چنين باشد خوابهاى او نيز همه راست بود و راست آيد ، و « رجال صدقوا ما عاهدوا اللَّه عليه » 33 : 23 ( 2 ) در شأن ايشان آمده است ، و صديقان را با پيغمبران و شهيدان در يك سلك آورده‌اند ، قال اللَّه تعالى : « فاولئك مع الذين انعم اللَّه عليهم من النبيّين و الصدّيقين و الشهداء و الصالحين » 4 : 69 ( 3 ) ، و پيغمبران بزرگ را مانند إبراهيم و ادريس به صدّيقى وصف كرده‌اند « انّه كان صدّيقا نبيّا » 19 : 41 ( 4 )