بينى و بينك انّ ينازعنى * فارفع بفضلك انّييّ من البين [ 1 ] مستجاب شد و انيّت او از ميان برخاست ، تا توانست گفت : « أنا من أ هوى و من أهوى أنا » . و در اين مقام معلوم شود كه آن كس كه گفت : « انا الحقّ » و آن كس كه گفت : « سبحانى ما أعظم ( 1 ) شأنى » نه دعوى الا هيّت كردهاند ، بل دعوى نفى انيّت خود و اثبات ( 2 ) انيّت غير خود كردهاند ، و هو المطلوب .
هامش
( 1 ) - ن : عظم . .
( 2 ) - ن : به اثبات . .
[ 1 ] جامع الاسرار سيد حيدر ( ره ) - 364 .
ديوان حلاج - 90 - اخبار حلاج - 76 ( به نقل جامع الاسرار - 809 ) در منابع مختلف اين شعر با مختصر تفاوتى از حلاج نقل شده است :
در مرصاد العباد چاپ بنگاه ترجمه و نشر - ص 323 چنين آمده : « حسين منصور از اينجا مىگفت :
بينى و بينك انى يزاحمنى * فارفع بجودك انى من البين »
و در شرح فصوص خوارزمى جلد اول - صفحه 94 چنين آمده : « و منصور حلاج بدين اشارت كرد آنجا كه گفت :
بينى و بينك انى ينازعنى * فارفع بلطفك اننى من البين »