آن است از اين اهل بيت است وصىّ محمّد درب دانش و گنجينه علم بتاويل و پيشواى سفيد چهرگان و صديق اكبر ، على بن ابى طالب .
بعد بقيه روايت را با مختصر اختلافى نقل مىكند .
مجلسى مىنويسد : در يكى از كتابهاى قدماى اصحاب جريانى را به اين صورت ديدم . مناظره حضرت باقر عليه السّلام با يكى از خوارج . مرد خارجى گفت در ابا بكر چهار امتياز است كه شايسته امامت شده است حضرت باقر فرمود آن چهار امتياز چيست ؟
گفت اولين صديق است و او را نمىشناسيم مگر وقتى گفته شود صديق .
دوم رفيق پيامبر در غار بود . سوم نايب پيامبر در نماز خواندنها چهارم - همخوابه اوست در قبر .
حضرت باقر فرمود تو خيال ميكنى اينها امتياز است براى دوست تو بر عكس براى او عيب است اما اينكه او صديق است بپرسيد چه كس او را صديق ناميده .
مرد خارجى گفت خدا و پيامبر حضرت باقر فرمود از فقها بپرس آيا اجماع در روايت خود دارند كه ابا بكر اولين كسى بوده كه ايمان آورده مردم گفتند نه ما روايت داريم كه على بن ابى طالب بوده .
مرد خارجى گفت مگر شما نمىگوئيد على بن ابى طالب شرك به خدا نياورده هيچ وقت اگر آنچه روايت كردهاند حق باشد « 1 » ابا بكر شايستهتر به اين اسم است . مردم گفتند صحيح است حضرت باقر عليه السّلام فرمود اى خارجى اگر دوست تو با اين امتياز صديق ناميده شده باشد اين نام شايسته ديگرى است قبل از او اين اسم مخصوص على است نه ابا بكر زيرا اولين مؤمن كسى است كه صدق را آورده و آن شخص پيامبر است و على عليه السّلام مصدّق است كه او را تصديق نموده .
هامش
( 1 ) منظورش اين است كه على عليه السّلام اگر هيچ وقت شرك نياورده باشد پس اولين نيست كه ايمان آورده اسم صديق به ابو بكر ميرسد .