به آن خداوند گناهان گذشته و آينده او را ميبخشد و هر كس يك فضيلت از فضائل او را بنويسد تا وقتى كه اثر آن نوشته باقى باشد ملائكه براى او استغفار ميكنند و هر كه گوش فرا دهد بيكى از فضائل او خداوند گناهان او را كه از راه گوش انجام داده مىآمرزد و هر كه تماشا كند به نوشته يكى از فضائل او خداوند گناهانى كه از راه چشم مرتكب شده مىآمرزد .
سپس فرمود نگاه بعلى بن ابى طالب عبادت است خداوند ايمان بندهاى را نمىپذيرد مگر با ولايت او و بيزارى از دشمنانش .
عايشه گفت على بن ابى طالب پيش پدرم آمد در مرضى كه به همان مرض از دنيا رفت پيوسته پدرم نگاه بعلى بن ابى طالب ميكرد چشم از او بر نميداشت وقتى على عليه السّلام خارج شد گفتم بابا مىبينم نگاه بعلى بن ابى طالب ميكردى و چشم از او بر نميداشتى گفت دخترم من اگر اين كار را ميكنم از پيامبر شنيدم ميفرمود نگاه به صورت على بن ابى طالب عبادت است .
توضيح : اين خبر را عامه و خاصه نقل كردهاند بعضى از متعصبين اهل سنت آن را تاويل نمودهاند به صورتى كه براى منظور تاويلكننده سودى هم نداشته است بعضى گفتهاند هر وقت على ميان لشكر مىآمد ميگفتند لا إله الا اللَّه چقدر بزرگوار است اين جوان لا إله الا اللَّه چقدر دانا است اين جوان لا إله الا اللَّه چقدر كريم است اين جوان يعنى چقدر با تقوى است لا إله الا اللَّه چقدر شجاع است اين جوان پس ديدن مردم على عليه السّلام را موجب گفتن لا إله الا اللَّه ميشد ( يعنى به همين جهت عبادت بود ) .
بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى) — صفحة 165
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٦٥