4 - شر حسودان !
« حسد » يك خوى زشت شيطانى است كه بر اثر عوامل مختلف مانند ضعف ايمان و تنگ نظرى و بخل در وجود انسان پيدا مىشود ، و به معنى درخواست و آرزوى زوال نعمت از ديگرى است .
حسد سرچشمه بسيارى از گناهان كبيره است .
حسد همانگونه كه در روايات وارد شده است ايمان انسان را مىخورد و از بين مىبرد همانگونه كه آتش هيزم را ! همانگونه كه امام باقر ع مىفرمايد :
ان الحسد ليأكل الايمان كما تاكل النار الحطب
( 1 ) .
در حديث ديگرى از امام صادق آمده است
آفة الدين الحسد و العجب و الفخر
: آفت دين « حسد » است و « خود بزرگبينى » و « تفاخر » ( 2 ) .
اين به خاطر آن است كه حسود در واقع معترض به حكمت خدا است كه كه چرا به افرادى نعمت بخشيده ؟ و مشمول عنايت خود قرار داده است ؟ همانگونه كه در آيه 54 نساء مىخوانيم : أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّه مِنْ فَضْلِه .
كار حسد ممكن است به جايى رسد كه حتى براى زوال نعمت از شخص محسود خود را به آب و آتش زند و نابود كند ، چنان كه نمونه اش در داستانها و تواريخ معروف است .
در نكوهش حسد همين بس كه نخستين قتلى كه در جهان واقع شد از ناحيه « قابيل » نسبت به برادرش « هابيل » بر اثر انگيزه « حسد » بود .
« حسودان » هميشه يكى از موانع راه انبيا و اوليا بودهاند ، و لذا قرآن
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » جلد 73 صفحه 237 .
( 2 ) « همان مدرك » صفحه 248 .