5 - و نه شما آنچه را كه من مىپرستم عبادت مىكنيد .
6 - ( حال كه چنين است ) آئين شما براى خودتان و آئين من براى خودم !
شان نزول :
در روايات آمده است كه « اين سوره در باره گروهى از سران مشركان قريش نازل شده ، مانند » وليد بن مغيره « و » عاص بن وائل « و » حارث بن قيس « و » امية بن خلف « و . . . گفتند : اى محمد ! تو بيا از آئين ما پيروى كن ، ما نيز از آئين تو پيروى مىكنيم ، و تو را در تمام امتيازات خود شريك مىسازيم ، يك سال تو خدايان ما را عبادت كن ! و سال ديگر ما خداى تو را عبادت مىكنيم ، اگر آئين تو بهتر باشد ما در آن با تو شريك شدهايم ، و بهره خود را گرفتهايم ، و اگر آئين ما بهتر باشد تو در آئين ما شريك شده و بهره ات را از آن گرفته اى ! پيغمبر ص فرمود : پناه بر خدا كه من چيزى را همتاى او قرار دهم ! گفتند : لا اقل بعضى از خدايان ما را لمس كن و از آنها تبرك بجوى ما تصديق تو مىكنيم و خداى تو را مىپرستيم ! پيامبر ص فرمود : من منتظر فرمان پروردگارم هستم .
در اين هنگام سوره « * ( قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ ) * » نازل شد ، و رسول اللَّه به مسجد الحرام آمد ، در حالى كه جمعى از سران قريش در آنجا جمع بودند بالاى سر آنها ايستاد ، و اين سوره را تا آخر بر آنها خواند آنها وقتى پيام اين سوره را شنيدند كاملا مايوس شدند ، و حضرت و يارانش را آزار دادند » ( 1 ) .
هامش
( 1 ) اين شان نزول را بسيارى از مفسران با مختصر اختلافى در عبارات در تفاسير خود آوردهاند از جمله « طبرسى » در « مجمع البيان » « قرطبى » در تفسيرش و « ابو الفتوح رازى » در تفسير خود و « سيوطى » در « در المنثور » .