« همان نمازگزارانى كه نماز خود را به دست فراموشى مىسپرند » ( * ( الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ ) * ) .
نه ارزشى براى آن قائلند ، و نه به اوقاتش اهميتى مىدهند ، و نه اركان و شرائط و آدابش را رعايت مىكنند .
« ساهون » از ماده « سهو » در اصل به معنى خطايى كه از روى غفلت سرزند ، خواه در فراهم كردن مقدماتش مقصر باشد يا نه ، البته در صورت اول معذور نيست ، و در صورت دوم معذور است ، ولى در اينجا منظور سهو توأم با تقصير است .
بايد توجه داشت كه نمىفرمايد « در نمازشان سهو مىكنند » چون سهو در نماز به هر حال براى هر كس واقع مىشود ، بلكه مىفرمايد « از اصل نماز سهو مىكنند » و كل آن را به دست فراموشى مىسپرند .
روشن است اين مطلب اگر يك يا چند بار اتفاق بيفتد ممكن است از قصور باشد ، اما كسى كه پيوسته نماز را فراموش مىكند و آن را به دست فراموشى مىسپارد ، پيدا است كه براى آن اهميتى قائل نيست ، و يا اصلا به آن ايمان ندارد ، و اگر گهگاه نماز مىخواند از ترس زبان مردم و مانند آن است .
در اين كه منظور از « ساهون » در اينجا چيست ؟ علاوه بر آنچه در بالا گفتيم تفسيرهاى ديگرى نيز كردهاند ، از جمله اينكه منظور تاخير انداختن نماز از وقت فضيلت است .
و يا اينكه منظور اشاره به منافقانى است كه نه براى نماز ثوابى معتقد بودند و نه براى ترك آن عقاب .
يا اينكه منظور كسانى است كه در نمازهاى خود ريا مىكنند ( در حالى
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 360
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٦٠