و اين مقام و الا و پاداشهاى مهم و بى نظير از آن كسى است كه از پروردگارش بترسد « ( * ( ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّه ) * ) .
قابل توجه اينكه در مورد مؤمنان سخن از انجام اعمال صالح نيز به ميان آمده كه در حقيقت ميوه درخت ايمان است ، اشاره به اينكه ادعاى ايمان به تنهايى كافى نيست ، بلكه اعمال انسان بايد گواه بر ايمان او باشد ، ولى كفر به تنهايى هر چند توأم با عمل ناصالحى نيز نباشد مايه سقوط و بدبختى است ، گذشته از اين كفر معمولا مبدأ انواع گناهان و جنايات و اعمال خلاف نيز مىشود .
تعبير « * ( أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ) * » به خوبى نشان مىدهد كه انسانهاى مؤمن و صالح العمل حتى از فرشتگان برتر و بالاترند ، چرا كه آيه مطلق است ، و هيچ استثنايى در آن نيست ، آيات ديگر قرآن نيز گواه بر اين معنى مىباشد ، مانند آيات سجود فرشتگان بر آدم ، و آيه و لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ ( اسراء - 70 ) .
به هر حال در اين آيه نخست از پاداش مادى و جسمانى آنها كه باغهاى پر نعمت بهشتى است سخن به ميان آمده ، و بعد از پاداش معنوى و روحانى آنان كه هم خدا از آنان راضى است و هم آنان از خدا راضى .
آنها از خدا راضىاند چرا كه هر چه خواستهاند به آنها داده ، و خدا از آنها راضى است چرا كه هر چه او خواسته انجام دادهاند ، و اگر هم لغزشى بوده به لطفش صرفنظر كرده ، چه لذتى از اين برتر و بالاتر كه احساس كند مورد قبول و رضاى معبود و محبوبش واقع شده ، و به لقاى او و اصل گرديده است .
دارند هر كس از تو مرادى و مطلبى
مقصود ما ز دنيا و عقبى لقاى تو است !
آرى بهشت جسم انسان ، باغهاى جاويدان آن جهان است ، ولى بهشت جانش رضاى خدا و لقاى محبوب است .
جمله « * ( ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّه ) * » نشان مىدهد كه تمام اين بركات از « خوف