بخش شصت و يكم نهى از گرفتن هر بطانة و وليجة و ولى بجز خدا و حجت او
كافى : عبد اللَّه بن عجلان از حضرت باقر عليه السّلام در مورد آيه :
أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً
منظور از مؤمنين در آيه ائمه عليهم السّلام هستند يعنى بجز آنها پشت و پناهى بگيرند .
توضيح : وليجه شخص يعنى پشتيبان و دوستان و رفقاى نزديك و كسانى كه مورد اعتماد اويند از غير خويشاوندان .
بيضاوى : گفته خطاب
أَمْ حَسِبْتُمْ
آيا گمان كرديد ، بمؤمنين است موقعى كه از جنگ ناراحت بودند بعضى گفتهاند مربوط بمنافقين مىباشد .
تأويل امام عليه السّلام با ظاهر آيه سازگارتر است زيرا مؤمنين را به پيامبر و خدا ضميمه نموده . از اين فهميده مىشود كه وليجه كسى است كه عهده دار كار بزرگى از امور دين باشد و شايسته كمال در امور دين و لايق اين مقام بزرگ جز