بخش چهل و سوم آيه وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ
تا
وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
در باره آنها نازل شده
مرحوم طبرسى در تفسير آيه :
يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً
يعنى راه ميروند روى زمين با سكينه و وقار و فرمانبردار نه با خودخواهى و خودپسندى و تكبر و تبهكارى .
« قال ابو عبد اللَّه عليه السّلام : هو الرجل الذى يمشى بسجية التى جبل عليها لا يتكلف و لا يتبختر .
يعنى شخصى است كه در موقع راه رفتن طبق سرشت و طينت خود راه ميرود نه راه رفتن ساختگى از روى تكبر .
بعضى گفته بردباران و دانشمندان كه نادانى نميكنند گر چه بر آنها نادانى شود :
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ
كسانى كه ميگويند پروردگارا ببخش ما را از همسران و فرزندان كسانى را كه موجب روشنى چشم ما شود كه ببينيم مطيع خدايند در دنيا با خوبى و كردار نيك آنها خوشحال ميشويم و در آخرت به بهشت رفتن ايشان .