اين نكته نيز قابل ذكر است كه مفهوم آيه فوق اين نيست كه شافعان به شفاعت چنين كسانى برمىخيزند ، بلكه مفهومش آن است كه چون شفاعت به حال آنها سودى ندارد آنها شفاعت نمىكنند زيرا اولياء اللَّه مرتكب كار لغو و بيهوده نمىشوند .
نكته : شفيعان روز جزا
از آيات مورد بحث ، همچنين بعضى ديگر از آيات قرآن مجيد ، استفاده مىشود كه شفيعان در روز قيامت متعددند ، ( و دايره شفاعت آنها متفاوت است ) از مجموع رواياتى كه از منابع شيعه و اهل سنت نقل شده - و اين روايات بسيار زياد است - استفاده مىشود كه اين شفيعان در قيامت براى گنهكارانى كه زمينههاى شفاعت در آنها موجود است شفاعت مىكنند .
1 - نخستين شفيع شخص پيامبر اسلام ص است ، چنان كه در حديثى مىخوانيم رسول اللَّه فرمود ،
انا اول شافع فى الجنة
( 1 ) .
2 - تمام انبياء از شفعاء روز قيامتند ، چنان كه در حديث ديگرى از پيغمبر اكرم ص آمده است كه فرمود :
يشفع الانبياء فى كل من يشهد أن لا إله الا اللَّه مخلصا فيخرجونهم منها
: « پيامبران در باره تمام كسانى كه از روى اخلاص به وحدانيت خداوند گواهى مىدهند شفاعت مىكنند ، و آنها را از دوزخ خارج مىسازند » ( 2 ) .
هامش
( 1 ) « صحيح مسلم » جلد 2 صفحه 130 .
( 2 ) « مسند احمد » جلد 3 صفحه 12 .