جالب اينكه : در ذيل آيه مىگويد : « من انفاق كنم و از صالحان شوم » اين تعبير بيانگر تاثير عميق انفاق در صالح بودن انسان است ، گرچه بعضى ، صالح بودن را در اينجا به معنى انجام مراسم « حج » تفسير كردهاند و در بعضى از روايات نيز ، صريحا آمده ولى اينها نيز از قبيل ذكر مصداق روشن است .
جمله « * ( مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ ) * » اشاره به قرار گرفتن انسان در آستانه مرگ و ظاهر شدن علائم آن است ، زيرا اين سخن را انسان بعد از مرگ نمىگويد بلكه در آستانه مرگ مىگويد .
تعبير به « * ( مِنْ ما رَزَقْناكُمْ ) * » ( از آنچه به شما روزى دادهايم ) علاوه بر اينكه منحصر به اموال نيست ، بلكه تمام مواهب را دربر مىگيرد ، بيانگر اين حقيقت است كه همه اينها از ناحيه ديگرى است و « چند روزى اين امانت نزد ما است » ، بنا بر اين بخل ورزيدن چه معنى دارد ؟
به هر حال بسيارند كسانى كه وقتى چشم برزخى پيدا مىكنند و خود را در آخرين لحظات زندگى و در آستانه قيامت مىبينند ، و پردههاى غفلت و بيخبرى از جلو چشمان آنها كنار مىرود ، و مىبينند بايد اموال و سرمايهها را بگذارند و بروند بىآنكه بتوانند از آن توشه اى براى اين سفر طولانى برگيرند ، پشيمان مىشوند ، و آتش حسرت به جانشان مىافتد ، و تقاضاى بازگشت به زندگى مىكنند ، هر چند بازگشتن كوتاه و گذرا باشد ، تا جبران كنند ، ولى دست رد بر سينه آنها گذارده مىشود ، چرا كه سنت الهى است كه اين راه ، بازگشت ندارد ! لذا در آخرين آيه با قاطعيت تمام ، مىفرمايد : « خداوند هرگز مرگ كسى را ، هنگامى كه اجلش فرا رسد ، به تاخير نمىاندازد » ! ( * ( وَلَنْ يُؤَخِّرَ اللَّه
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 174
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٧٤