رسول خدا ص جعفر بن ابى طالب را با هفتاد نفر به سوى نجاشى ( به حبشه ) فرستاد ، او بر نجاشى وارد شد ، و وى را دعوت به اسلام كرد ، و اجابت نمود و ايمان آورد ، به هنگام بازگشت از حبشه چهل تن از اهل آن كشور كه ايمان آورده بودند به جعفر گفتند به ما اجازه ده كه خدمت اين پيامبر ص برسيم و اسلام خود را بر او عرضه بداريم ، و همراه جعفر به مدينه آمدند ، هنگامى كه فقر مالى مسلمانها را مشاهده كردند ، به رسول خدا ص عرض كردند ما اموال فراوانى در ديار خود داريم ، اگر اجازه فرمائيد به كشور خود باز گرديم و اموال خود را همراه بياوريم و با مسلمانان تقسيم كنيم ، پيامبر ص اجازه فرمود رفتند و اموال خود را آوردند ، ميان خود و مسلمين تقسيم كردند ، در اين هنگام آيه « الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ مِنْ قَبْلِه هُمْ بِه يُؤْمِنُونَ . . . » ( قصص 52 تا 54 ) نازل گرديد و از آنها تمجيد كرد .
افرادى از اهل كتاب كه ايمان نياورده بودند هنگامى كه اين جمله را كه در ذيل آيات فوق است شنيدند : « أُولئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِما صَبَرُوا : « آنها پاداش خود را به خاطر صبر و استقامتشان دو بار دريافت مىدارند » در برابر مسلمانان ايستادند و گفتند : اى مسلمانان كسانى كه به كتاب شما و كتاب ما ايمان بياورند دو پاداش دارند ، بنا بر اين كسى كه تنها به كتاب ما ايمان داشته باشد يك پاداش دارد همانند پاداش شما ! بنا بر اين به اعتراف خودتان شما فضيلتى بر ما نداريد ! اينجا بود كه آيات فوق ( * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّه ) * ) نازل شد ، و اعلام داشت كه مسلمانان نيز دو پاداش دارند ، علاوه بر نور الهى و مغفرت ، و سپس افزود : « اهل كتاب بدانند آنها توانايى بر بدست آوردن چيزى از فضل و رحمت الهى ندارند » ! ( 1 ) .
هامش
( 1 ) « مجمع البيان » جلد 9 صفحه 244 - همين معنى در تفسير « ابو الفتوح رازى » و « روح المعانى » ذيل آيات مورد بحث با تفاوتهايى نقل شده است .