را روشن كند و در اعمال آنها ظاهر شود ، پيدا نكرده بودند .
سپس در دنباله آيه به سه موهبت بزرگ كه در سايه ايمان عميق و تقوا حاصل مىشود اشاره كرده ، مىفرمايد : « اگر چنين كنيد خداوند دو سهم و نصيب از رحمتش به شما مىدهد ، و به شما نور و روشنايى مىبخشد ، نورى كه در پرتو آن راه زندگى را پيدا كنيد ، و شما را مىبخشد ، و خداوند غفور و رحيم است » ( * ( يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِه وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِه وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ) * ) .
« كفل » ( بر وزن طفل ) به معنى بهره اى است كه نياز انسان را بر طرف كند ، و ضامن را از اين رو « كفيل » گويند كه مشكل طرف مقابل را كفايت كرده و بهره و نصيب او را به او مىدهد ( 1 ) .
به هر حال منظور از اين دو بهره همان است كه در آيه 201 سوره بقره آمده : رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَفِي الآخرة حسنة : « خداوندا در دنيا به ما نيكى مرحمت فرما ، و در آخرت نيز نيكى عنايت كن » .
اين احتمال نيز داده شده است كه اين دو بهره يكى براى ايمان به پيامبر اسلام ص است ، و ديگرى براى ايمان به انبياى پيشين ، چرا كه هر مسلمانى موظف است به همه انبياى گذشته و كتب آسمانى آنها مؤمن باشد و همه را محترم بشمارد .
هامش
( 1 ) بعضى معتقدند كه اين واژه از « كفل » ( بر وزن دكل ) گرفته شده و آن چيزى است كه بر كفل ( قسمت آخر پشت ) چهار پايان مىنهند ، تا شخصى كه بر مركب سوار مىشود نيفتد ، و لذا به هر چيزى كه مايه نگهدارى باشد « كفل » گفته مىشود ، و اگر به ضامن « كفيل » مىگويند به خاطر همين معنى است ( ابو الفتوح رازى ذيل آيات مورد بحث ) ولى از راغب استفاده مىشود كه اين واژه دو معنى دارد يك معنى مطلوب كه همان معنى اول است و معنى ديگر شىء پست و بىارزش است تشبيه به كفل چهار پايان چرا كه هر كس آنجا سوار شود بيم سقوط او مىرود ( دقت كنيد ) .