13 - گروه كثيرى از امتهاى نخستين هستند 14 - و اندكى از امت آخرين !
تفسير : واقعه عظيم !
مسائل مربوط به قيامت در قرآن مجيد معمولا با ذكر حوادث عظيم و انقلابى و كوبنده در آغاز آن توأم است ، و اين در بسيارى از سورههاى قرآن كه بحث از قيامت مىكند كاملا به چشم مىخورد ، در اين سوره واقعه كه بر محور معاد دور مىزند نيز همين معنى كاملا در نخستين آياتش مشهود است .
در آغاز مىفرمايد : « هنگامى كه واقعه عظيم قيامت بر پا شود » ( * ( إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ ) * ) ( 1 ) .
« هيچكس نمىتواند آن را انكار كند » ( * ( لَيْسَ لِوَقْعَتِها كاذِبَةٌ ) * ) .
چرا كه حوادث پيش از آن به قدرى عظيم و شديد است كه آثار آن در تمام ذرات جهان آشكار مىشود .
« واقعة » به صورت سربسته اشاره به مساله رستاخيز است و از آنجا كه وقوعش حتمى است از آن تعبير به « واقعه » شده ، و حتى بعضى آن را يكى از نامهاى قيامت شمردهاند .
واژه « كاذبة » را در اينجا بعضى به معنى مصدرى گرفتهاند ، اشاره به اينكه وقوع قيامت آن چنان ظاهر و آشكار خواهد بود كه هيچگونه جاى تكذيب
هامش
( 1 ) « اذا » منصوب به « ظرفيت » است ، و ناصب آن « ليس » است كه در آيه دوم آمده ، مثل اينكه مىگوئيم : يوم الجمعة ليس لى شغل ، اين احتمال نيز داده شده كه ناصب آن « اذكر » مقدر بوده باشد ، و يا جمله « كان كذا و كذا » ( كشاف ذيل آيه مورد بحث ) ولى احتمال اول از همه مناسبتر است .