در روز مشربهام ابراهيم .
مردم بعيادت آن جناب آمدند على عليه السّلام آمد تا نزديك پيغمبر شود جا نيافت وقتى حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلم مشاهده كرد كه جا براى على باز نميكنند فرمود : مردم ! اينها اهل بيت من هستند احترام آنها را نمىداريد در صورتى كه هنوز زنده هستم .
بدانيد اگر من از ميان شما بروم خدا هست روح و راحت و خشنودى و بشارت و دوستى و محبت اختصاص به پيرو و دوست دار و مطيع على و اوصياء بعد از او دارد بر من لازم است كه آنها را مشمول شفاعت خود كنم چون پيرو منند و هر كه پيرو من شد از خودم محسوب مىشود مانند پيروان ابراهيم چون من از ابراهيم هستم و ابراهيم از من ، دين من دين او و سنتم سنت او و فضل او فضل من است ولى من از او افضل هستم و فضل من فضل اوست اينك سخن مرا تصديق مىكند آيه قرآن كه ميفرمايد :
ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
.
توضيح : سيد مرتضى ( قدس اللَّه روحه ) در كتاب شافى نقل مىكند مزخرفات و خرافات يك دشمن على را و بعد جواب گفتار او را ميدهد .
گوينده ميگويد دليل ديگرى شيعه دارد كه گاهى استدلال مىكند به روايت
« انى تارك فيكم ما ان تمسكتم به لن تضلوا : كتاب اللَّه و عترتى اهل بيتى لن يفترقا حتى يردا على الحوض »
. ميگويند اين روايت دلالت بر امامت و عصمت آنها دارد گاهى براى تأييد مطلب روايت اين فرموده ديگر پيامبر را مىآورند .
« ان مثل اهل بيتى فيكم كمثل سفينة نوح من ركبها نجا و من تخلف عنها غرق » .
اين روايت دلالت بر عصمت و وجوب اطاعت آنها و تهديد بر مخالفت ايشان مىكند گفتهاند و اين خود موجب نص و تصريح بر امير المؤمنين عليه السّلام است . بعد