مىكند : « و نبايد كسى را در عبادت پروردگارش شريك سازد » ( * ( وَلا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّه أَحَداً ) * ) .
به تعبير روشنتر تا حقيقت خلوص و اخلاص در عمل نيايد ، رنگ عمل صالح به خود نخواهد گرفت .
انگيزه الهى و خدايى است كه به عمل انسان عمق مىدهد ، نورانيت مىبخشد ، و جهت صحيح مىدهد ، و هنگامى كه اخلاص از ميان رفت ، عمل بيشتر جنبه ظاهرى پيدا مىكند ، به منافع شخصى گرايش مىيابد و عمق و اصالت و جهت صحيح خود را از دست مىدهد .
در حقيقت اين عمل صالحى كه از انگيزه الهى و اخلاص ، سرچشمه گرفته و با آن آميخته شده است گذرنامه لقاى پروردگار است ! .
و همانگونه كه سابقا اشاره كردهايم « عمل صالح آن چنان مفهوم وسيعى دارد كه هر برنامه مفيد و سازنده فردى و اجتماعى را در تمام زمينههاى زندگى شامل مىشود .
اخلاص يا روح عمل صالح
در روايات اسلامى به مساله « نيت » اهميت فوق العاده اى داده شده است ، و اصلا برنامه اسلام اين است كه هر عملى را با رنگ نيت و انگيزه آن مىپذيرد حديث معروف پيامبر ص « لا عمل الا بالنية » را كه همه شنيدهايم بيانگر همين حقيقت است .
و بعد از مساله نيت روى « اخلاص » تكيه شده است كه اگر آن باشد ، عمل فوق العاده پر ارزش و الا فاقد ارزش خواهد بود .
اخلاص آن است كه محرك انسان از هر گونه شائبه غير الهى پاك باشد و مىتوان نام آن را « توحيد نيت » گذاشت ، يعنى در تمام برنامهها تنها به پروردگار و رضاى او انديشيدن .