يَأْكُلُ النَّاسُ وَالأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الأَرْضُ زُخْرُفَها وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالأَمْسِ : « زندگى دنيا همانند آبى است كه از آسمان نازل كردهايم كه بر اثر آن گياهان گوناگون كه مردم و چهارپايان از آن مىخورند مىرويد ، تا زمانى كه روى زمين زيبايى خود را از آن گرفته ، و اهل آن مطمئن مىشوند ، ناگهان فرمان ما شب هنگام يا در روز فرا مىرسد ( سرما يا صاعقه اى را بر آن مسلط مىسازيم ) و آن چنان آن را درو مىكنيم كه گويى هرگز نبوده است » ! .
ولى بسيار مىشود كه حوادث نيمه راه زندگى باعث نابودى آن نمىگردد و مسير طبيعى خود را طى مىكند ولى پايان آن نيز پژمردگى و پراكندگى ، و فنا و نيستى است ، همانگونه كه در آيه مورد بحث به آن اشاره شده است .
بنا بر اين زندگى دنيا چه راه طبيعى خود را طى كند و چه نكند ، دير يا زود دست فنا دامانش را خواهد گرفت .
2 - عوامل غرورشكن -
گفتيم بسيارى از مردم با پيدا كردن امكانات مادى و رسيدن به مال و مقام مغرور مىشوند و اين غرور دشمن بزرگى براى سعادت انسانها است ، و در آيات فوق ديديم كه چگونه غرور سر از شرك و كفر درمىآورد ؟ ! به همين دليل قرآن كه يك كتاب عالى تربيتى است از طرق مختلف براى درهم شكستن اين غرور استفاده مىكند :
گاه فنا و نيستى و ناپايدار بودن سرمايههاى مادى را مجسم مىكند ( همچون آيات فوق ) .
و گاه هشدار مىدهد كه همين سرمايههاى شما ممكن است دشمن جانتان