كه آن همه آثار و بركات در روايات اسلامى براى آن بيان شده است .
در حديث مىخوانيم كه از وصايايى كه پيامبر به على ع فرمود اين بود :
يا على ثلاث لا تطيقها هذه الامة المواساة للاخ فى ماله و انصاف الناس من نفسه و ذكر اللَّه على كل حال ، و ليس هو سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه اكبر و لكن اذا ورد على ما يحرم عليه خاف اللَّه عز و جل عنده و تركه :
اى على سه كار است كه اين امت طاقت آن را ندارند ( و از همه كس ساخته نيست ) مواسات با برادران دينى در مال ، و حق مردم را از خويشتن دادن ، و ياد خدا در هر حال ، ولى ياد خدا ( تنها ) سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه اكبر نيست ، بلكه ياد خدا آن است كه هنگامى كه انسان در برابر حرامى قرار مىگيرد از خدا بترسد و آن را ترك گويد » ( 1 ) .
در حديث ديگرى مىخوانيم على ع فرمود :
الذكر ذكران : ذكر اللَّه عز و جل عند المصيبة و افضل من ذلك ذكر اللَّه عند ما حرم اللَّه عليك فيكون حاجزا : ذكر دو گونه است : ياد خدا كردن به هنگام مصيبت ( و شكيبايى و استقامت ورزيدن ) و از آن برتر آن است كه خدا را در برابر محرمات ياد كند و ميان او و حرام سدى ايجاد نمايد » ( 2 ) .
و به همين دليل است كه در بعضى از روايات ذكر خداوند به عنوان يك سپر و وسيله دفاعى شمرده شده است ، در حديثى از امام صادق ع مىخوانيم كه روزى پيامبر رو به يارانش كرد و فرمود :
اتخذوا جئنا فقالوا يا رسول اللَّه امن عدو قد اظلنا ؟ قال لا ، و لكن من النار قولوا سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه اكبر :
« سپرهايى براى خود فراهم كنيد عرض كردند اى رسول خدا ص آيا در برابر دشمنان كه اطراف ما را احاطه كرده و بر ما سايه افكندهاند ؟ فرمود نه ، از آتش
هامش
( 1 و 2 ) سفينة البحار جلد 1 صفحه 484 .