در آخرين آيه مورد بحث ، يك قانون كلى در باره همه پيامبران و از جمله پيامبر اسلام ص و همه امتها از جمله امتى كه در عصر پيامبر ص مىزيستهاند بيان كرده مىگويد : « هر امتى رسول و فرستاده اى از طرف خدا دارد » ( * ( وَلِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ ) * ) .
« هنگامى كه فرستاده آنها آمد و ابلاغ رسالت كرد و گروهى در برابر حق تسليم شدند و پذيرفتند و گروهى به مخالفت و تكذيب برخاستند ، خداوند با عدالتش در ميان آنها داورى مىكند و به هيچكس ستمى نمىشود » ، مؤمنان و نيكان مىمانند و بدان و مخالفان يا نابود مىشوند و يا محكوم به شكست ( * ( فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ ) * ) .
همانگونه كه در باره پيامبر اسلام ص و امت معاصرش چنين شد ، مخالفان دعوتش يا در جنگها از ميان رفتند و يا سرانجام شكستخورده ، از صحنه اجتماع طرد شدند و مؤمنان زمام امور را بدست گرفتند .
بنا بر اين قضاوت و داورى كه در اين آيه به آن اشاره شده همان قضاوت تكوينى و اجرايى در اين دنيا است و اما اينكه بعضى از مفسران احتمال دادهاند اشاره به داورى خدا در قيامت باشد خلاف ظاهر است .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 305
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٠٥