مىباشد كه در بين آنها صحيح ، حسن و ضعيف منجبر وجود دارد . اين احاديث بدون هيچ شك و شبههاى ، متواتر است بلكه اطلاق صفت تواتر بر موارد كمتر از آنها در كليه اصطلاحات مدوّن در اصول ، صدق مىكند . از طرفى ، آثار رسيده از اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله كه بر ظهور مهدى صراحت دارد ، بسيار است و « حكم رفع » دارد ، زيرا در اينگونه موارد مجال اجتهاد نيست » .
3 . انديشه ظهور مهدى نزد اهل تشيع و اهل تسنن
شيخ ابن محمود باز در صفحهء سوم مىنويسد :
« نخستين كسانى كه از اين انديشه ( انديشهء مهدى ) حمايت نمودهاند ، شيعيان بودهاند و از جملهء اعتقادات آنان ، ايمان به امام غايب و منتظر است كه زمين را از داد آكنده مىسازد بعد از آنكه از ستم لبريز گشته باشد ! و او امام دوازدهم ، محمدبن الحسن العسكرى است . اين انديشه از راه همنشينى ، همدمى و اختلاط ! ، به اهل تسنن سرايت كرده و در اعتقاداتشان راه يافته است ، ولى جزو اصول اعتقادىشان نمىباشد .
در پاسخ بايد گفت : ميان اعتقاد اهل تشيع و اهل تسنن در اين موضوع ، تفاوت فاحشى وجود دارد ، زيرا مهدى در نزد اهل سنت فقط يك امام از جمله امامان مسلمانان است و عدالت گستر و شريعتمدار است ، در آخرالزمان زاده مىشود و رهبرى مسلمانان را به عهده مىگيرد و خروج دجال و نزول عيسى در زمان او انجام مىپذيرد . اما وى معصوم نيست . اهل تسنن در اين مورد به احاديث ثابت پيامبر صلى الله عليه و آله استناد مىجويند كه در كتابهايشان تدوين يافته و صحت و ثبوت آن از سوى حديثدانان و سنتشناسان و فرهيختگانِ مورد اعتماد مثل : بيهقى ، عقيلى ، ذهبى ، ابن تيميه ، ابن القيم ، ابن كثير و ديگران تأييد شده است .
ولى مهدى شيعيان ، " محمد بن الحسن العسگرى " نام دارد . وى در حوالى نيمهء قرن سوم هجرى به دنيا آمد و در طفوليت وارد زيرزمين شد و همچنان در آنجا