و در پايان آيه كسانى را كه با اين حكم الهى مخالفت ورزند ، تهديد به عذاب دردناك كرده است . ( * ( فَمَنِ اعْتَدى بَعْدَ ذلِكَ فَلَه عَذابٌ أَلِيمٌ ) * ) .
گرچه جمله اخير از آيه اجمالا دلالت بر تحريم صيد در حال احرام دارد ، ولى در آيه بعد با صراحت و قاطعيت بيشتر و بطور عموم فرمان تحريم صيد را در حال احرام صادر كرده ، مىگويد : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد در حال احرام شكار نكنيد » ( * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَأَنْتُمْ حُرُمٌ ) * ) .
آيا تحريم صيد ( كه به قرينه آيه بعد شكار صحرايى است ) تمام انواع حيوانات صحرايى را شامل مىشود اعم از حلال گوشت و حرام گوشت يا اختصاص به حلال گوشت دارد ؟
در ميان مفسران و فقها در اين زمينه اتفاق نظر نيست ، ولى مشهور در ميان فقهاء و مفسرين اماميه عموميت حكم است ، و رواياتى كه از طريق اهل بيت ع وارد شده است اين مطلب را تاييد مىكند ، و اما فقهاى اهل تسنن بعضى مانند « ابو حنيفه » با ما در اين زمينه موافقند ، ولى بعضى ديگر مانند « شافعى » آن را مخصوص حيوانات حلال گوشت دانستهاند ، اما در هر حال حيوانات اهلى را شامل نمىشود ، زيرا به حيوانات اهلى صيد و شكار گفته نمىشود . قابل توجه اينكه در روايات ما نه تنها صيد كردن در حال احرام تحريم شده ، بلكه حتى كمك كردن و اشاره كردن و نشان دادن صيد در حال احرام تحريم گرديده است .
ممكن است بعضى تصور كنند كه صيد و شكار شامل حيوانات حرام گوشت نمىشود ، در حالى كه چنين نيست ، زيرا شكار حيوانات به منظورهاى مختلف انجام مىگردد ، گاهى به منظور استفاده از گوشت و گاهى پوست و گاهى براى رفع مزاحمت آنها انجام مىگردد ، شعر معروفى كه از على ع نقل شده است ، نيز مىتواند شاهدى براى تعميم باشد ، آنجا كه فرمود :
صيد الملوك ارانب و ثعالب
و اذا ركبت فصيدى الأبطال !