از بهترين ياران خود را به عنوان اظهار علاقه به پيامبر ص و آئين اسلام به مدينه فرستاد ، و همانها بودند كه با شنيدن آيات سوره يس گريستند و اسلام را پذيرفتند ، آيات فوق نازل شد و از اين مؤمنان تجليل كرد . ( اين شان نزول منافات با آن ندارد كه سوره مائده در اواخر عمر پيامبر ص نازل شده باشد ، زيرا اين سخن مربوط به اكثريت آيات سوره است ، هيچ مانعى ندارد كه بعضى از آيات در حوادث قبل نازل شده باشد و بدستور پيامبر ص به مناسبتهاى در اين سوره قرار گيرد ) .
تفسير : كينه توزى يهود و نرمش نصارى
در اين آيات مقايسه اى ميان يهوديان و مسيحيانى كه معاصر پيامبر اسلام ص بودهاند شده است .
در نخستين آيه يهود و مشركان در يك صف قرار داده شدهاند و مسيحيان در صف ديگر ، در آغاز مىگويد : « سرسختترين دشمنان مومنان ، يهود و مشركان هستند ، و بامحبتترين آنها نسبت به مؤمنان مدعيان مسيحيتند » ( * ( لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قالُوا إِنَّا نَصارى ) * ) .
تاريخ اسلام به خوبى گواه اين حقيقت است ، زيرا در بسيارى از صحنههاى نبردهاى ضد اسلامى ، يهود بطور مستقيم يا غير مستقيم دخالت داشتند و از هر گونه كار شكنى و دشمنى خوددارى نمىكردند ، افراد بسيار كمى از آنها به اسلام گرويدند ، در حالى كه در غزوات اسلامى ، كمتر مسلمانان را مواجه با مسيحيان مىبينيم و نيز افراد زيادى از آنها را مشاهده مىكنيم كه به صفوف مسلمين پيوستند .
سپس قرآن دليل اين تفاوت روحيه و خط مشى اجتماعى را طى چند جمله