ممكن است هر طائفه اى با هوا و هوسهاى خود احكام و مقرراتى بسازند ، و نعمتهاى خدا را بىجهت بر خود حرام و يا كارهاى زشت و خلاف خود را بر خود حلال كنند ، اين است كه مىگوئيم قانونگذار تنها بايد خدا باشد كه همه چيز را مىداند و از مصالح كارها آگاه و از هر گونه هوا و هوس بر كنار است .
در آيه بعد به يكى ديگر از احكام خرافى آنها در مورد گوشت حيوانات اشاره كرده مىفرمايد : « آنها گفتند جنينهايى كه در شكم اين حيوانات است مخصوص مردان ما است و بر همسران ما حرام است ولى اگر مرده متولد شود ، همگى در آن شريكند » ( * ( وَقالُوا ما فِي بُطُونِ هذِه الأَنْعامِ خالِصَةٌ لِذُكُورِنا وَمُحَرَّمٌ عَلى أَزْواجِنا وَإِنْ يَكُنْ مَيْتَةً فَهُمْ فِيه شُرَكاءُ ) * ) .
بايد توجه داشت منظور از * ( هذِه الأَنْعامِ ) * همان حيواناتى است كه در آيه قبل به آن اشاره شده است .
بعضى از مفسران احتمال دادهاند كه عبارت * ( ما فِي بُطُونِ هذِه الأَنْعامِ ) * ( آنچه در شكم اين حيوانات است ) شامل شير اين حيوانات نيز بشود ، ولى با توجه به جمله و * ( إِنْ يَكُنْ مَيْتَةً ) * ( اگر مرده بوده باشد ) روشن مىشود كه آيه فقط از جنين بحث مىكند كه اگر زنده متولد شود ، آن را مخصوص مردان مىدانستند و اگر مرده متولد مىشد ، كه زياد مورد رغبت و ميل آنها نبود ، همه را در آن مساوى مىدانستند ! .
اين حكم اولا هيچگونه فلسفه و دليلى نداشت و ثانيا در مورد جنينى كه مرده متولد مىشد ، بسيار زشت و زننده بود ، زيرا گوشت چنين حيوانى غالبا فاسد و زيانبخش است و ثالثا يك نوع تبعيض آشكار ميان جنس مرد و زن
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 457
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٥٧