بود زيرا آنچه خوب بود ، مخصوص مردان ، آنچه بد بود به زنان هم از آن سهمى داده مىشد .
قرآن به دنبال اين حكم جاهلى ، با اين جمله مطلب را تمام كرده و مىگويد : « به زودى خداوند كيفر اين گونه توصيفات آنها را مىدهد » ( * ( سَيَجْزِيهِمْ وَصْفَهُمْ ) * ) .
تعبير به وصف اشاره به توصيفى است كه آنها از خدا مىكردند و تحريم اين گونه غذاها را به خدا نسبت مىدادند اگر چه منظور از آن صفت و حالتى است كه بر اثر تكرار گناه به شخص گناهكار دست مىدهد و او را مستحق مجازات مىكند و در پايان آيه مىفرمايد : « او حكيم و دانا است » ( * ( إِنَّه حَكِيمٌ عَلِيمٌ ) * .
هم از اعمال و گفتار و تهمتهاى نارواى آنان با خبر است و هم روى حساب ، آنها را مجازات مىكند .
[ سوره الأنعام ‹ 6 › : آيه 140 ]
قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَيْرِ عِلْمٍ وَحَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللَّه افْتِراءً عَلَى اللَّه قَدْ ضَلُّوا وَما كانُوا مُهْتَدِينَ ‹ 140 ›
ترجمه :
140 - مسلما آنها كه فرزندان خود را از روى سفاهت و نادانى كشتند زيان ديدند و آنچه را خدا به آنها روزى داده بود بر خود تحريم كردند و بر خدا افترا بستند ، آنها گمراه شدند و ( هرگز ) هدايت نيافتند .
تفسير :
در تعقيب چند آيه گذشته كه سخن از قسمتى از احكام خرافى و آداب زشت و ننگين عصر جاهليت عرب ، از جمله كشتن فرزندان به عنوان قربانى بتها ، و يا زنده به گور كردن دختران به عنوان حفظ حيثيت قبيله و خانواده ، و همچنين