شان نزول :
در شان نزول اين آيه روايات متعددى در منابع حديث و كتب تفسير نقل شده از جمله اينكه آيه در مورد شخصى به نام « عبد اللَّه بن سعد » كه از كاتبان وحى بود و سپس خيانت كرد و پيغمبر ص او را طرد نمود و پس از آن ادعا كرد كه من مىتوانم همانند آيات قرآن بياورم نازل گرديده ، جمعى از مفسران نيز گفتهاند كه آيه يا قسمتى از آن در باره « مسيلمه كذاب » كه از مدعيان دروغين نبوت بود نازل گرديده است ، ولى با توجه به اينكه داستان مسيلمه در اواخر عمر پيغمبر ص بود ، و اين سوره از سورههاى مكى است ، طرفداران اين شان نزول معتقدند كه اين آيه همانند چند آيه ديگر از اين سوره در مدينه نازل شده است و به دستور پيامبر ص در لابلاى آيات اين سوره قرار داده شده است .
و در هر حال آيه همانند ساير آيات قرآن كه در شرائط خاصى نازل شده مضمون و محتواى آن كلى و عمومى است و همه مدعيان نبوت و مانند آنها را شامل مىشود .
تفسير :
به دنبال آيات گذشته كه اشاره به گفتار يهود در باره نفى نزول كتاب آسمانى بر هيچكس نموده بود ، در اين آيه سخن از گناهكاران ديگرى است كه در نقطه مقابل آنها قرار دارند و ادعاى نزول وحى آسمانى بر خود مىكنند ، در حالى كه دروغ مىگويند .
و در حقيقت به سه دسته از اين گونه افراد در آيه مورد بحث اشاره شده است .
نخست مىگويد : « چه كسى ستمكارتر است از كسانى كه بر خدا دروغ مىبندند و آيه اى را تحريف و سخنى از سخنان خدا را تغيير مىدهند » ( * ( وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّه كَذِباً ) * ) .