دروغ مىبندند در حالى كه مىدانند « ( * ( وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّه الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ) * ) .
آنها به خوبى مىدانستند كه در كتب آسمانيشان به هيچ وجه اجازه خيانت در امانتهاى ديگران به آنان داده نشده ، در حالى كه آنها براى توجيه اعمال ننگين خويش چنين دروغهايى را مىساختند و به خدا نسبت مىدادند .
آيه بعد ضمن نفى كلام اهل كتاب كه مىگفتند : « * ( لَيْسَ عَلَيْنا فِي الأُمِّيِّينَ سَبِيلٌ ) * » ( خوردن اموال غير اهل كتاب براى ما حرام نيست ) و به همين دليل براى خود آزادى عمل قائل بودند همان آزادى كه امروز هم در اعمال بسيارى از آنها مىبينيم كه هر گونه تعدى و تجاوز به حقوق ديگران را براى خود مجاز مىدانند ، مىفرمايد :
« آرى كسى كه به پيمان خود وفا كند و پرهيزكارى پيشه نمايد ( خدا او را دوست دارد زيرا ) خداوند پرهيزكاران را دوست مىدارد » ( * ( بَلى مَنْ أَوْفى بِعَهْدِه وَاتَّقى فَإِنَّ اللَّه يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ ) * ) .
يعنى معيار برترى انسان و مقياس شخصيت و ارزش آدمى ، وفاى به عهد و عدم خيانت در امانت و تقوا و پرهيزكارى به طور عام است ، آرى خداوند چنين كسانى را دوست دارد ، نه دروغگويان خائنى كه هر گونه غصب حقوق ديگران را براى خود مجاز مىدانند بلكه آن را به خدا نسبت مىدهند .
نكتهها :
1 - سؤال :
در اينجا ممكن است ايراد شود كه در اسلام نيز همين حكم نسبت به اموال بيگانگان ديده مىشود ، زيرا اسلام اجازه مىدهد كه مسلمانان اموال آنها را تملك كنند .