« ( * ( إِذْ قالَ اللَّه يا عِيسى إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَرافِعُكَ إِلَيَّ ) * ) .
بعضى تصور كردهاند كه واژه « متوفيك » از ماده « وفات » به معنى « مرگ » است ، به همين دليل چنين مىپندارند كه با عقيده معروف ميان مسلمانان در باره عدم مرگ حضرت عيسى و زنده بودن او منافات دارد .
در حالى كه چنين نيست ، زيرا ماده « فوت » به معنى از دست رفتن است ولى « توفى » ( بر وزن ترقى ) از ماده « وفى » به معنى تكميل كردن چيزى است و اينكه عمل به عهد و پيمان را وفا مىگويند به خاطر تكميل كردن و به انجام رسانيدن آن است ، و نيز به همين دليل اگر كسى طلب خود را به طور كامل از ديگرى بگيرد ، عرب مىگويد : توفى دينه ، « يعنى طلب خود را به طور كامل گرفت » .
در آيات قرآن نيز توفى به معنى گرفتن به طور مكرر به كار رفته است مانند :
وَ هُوَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ بِاللَّيْلِ وَيَعْلَمُ ما جَرَحْتُمْ بِالنَّهارِ : « او كسى است كه روح شما را در شب مىگيرد و از آنچه در روز انجام مىدهيد آگاه است » ( 1 ) .
در اين آيه مساله خواب به عنوان توفى روح ذكر شده ، همين معنى در آيه 42 سوره زمر و آيات ديگرى از قرآن نيز آمده است ، درست است كه واژه توفى گاهى به معنى مرگ آمده و متوفى به معنى مرده است ، ولى حتى در اين گونه موارد نيز حقيقتا به معنى مرگ نيست ، بلكه به معنى تحويل گرفتن روح مىباشد و اصولا در معنى توفى ، مرگ نيفتاده ، و ماده فوت از ماده وفى به كلى جدا است .
با توجه به آنچه گفته شد معنى آيه مورد بحث روشن مىشود كه خداوند مىفرمايد : « اى عيسى ! تو را بر مىگيرم و به سوى خود مىبرم » ( البته اگر توفى تنها به معنى گرفتن روح باشد ، لازمه آن مرگ جسم است ) .
سپس مىافزايد : « و تو را از كسانى كه كافر شدند پاك مىسازم
هامش
( 1 ) سوره انعام ، آيه 60 .