آيه نخست ناظر به همين معنى است ، مىگويد : « هنگامى كه عيسى ع احساس كفر ( و مخالفت ) از آنها كرد ، گفت : چه كسانى ياور من به سوى خدا ( براى تبليغ آيين او ) خواهند بود ؟ » ( * ( فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسى مِنْهُمُ الْكُفْرَ قالَ مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّه ) * ) . ( 1 )
در اينجا تنها گروه اندكى به اين دعوت پاسخ مثبت دادند ، اينها همان افراد پاكى بودند كه قرآن از آنان به عنوان « حواريون » نام برده است « حواريون » ( شاگردان ويژه مسيح ) گفتند : ما ياوران ( آيين ) خدا هستيم ، به او ايمان آورديم و تو گواه باش كه ما اسلام آورده و تسليم آيين حق شدهايم « ( * ( قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّه آمَنَّا بِاللَّه وَاشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ ) * ) .
قابل توجه اينكه حواريون در پاسخ عيسى ع نگفتند ما ياور توايم ، بلكه براى اينكه نهايت توحيد و اخلاص خود را اثبات كنند و سخن آنان هيچگونه بوى شرك ندهد گفتند : ما ياوران خدائيم و آيين او را يارى مىكنيم و تو را بر اين حقيقت گواه مىگيريم ، گويا آنها نيز احساس مىكردند كه در آينده افراد منحرفى ادعاى الوهيت مسيح ع خواهند كرد و بايد به آنها دستاويزى نداد .
ضمنا تعبير به « اسلام » در آيه فوق دليل بر اين است كه اسلام آيين تمام انبياء بوده است .
و در اينجا بود كه حضرت مسيح ع صف دوستان خالص خود را از دشمنان و منافقان جدا ساخت ، تا برنامه ريزى او دقيق و منسجم باشد همان كارى كه پيامبر اسلام در بيعت عقبه ، انجام داد .
هامش
( 1 ) تعبير به « احساس » با اينكه كفر يك امر باطنى است ، ممكن است به خاطر اين باشد كه آنها آن قدر در ابراز كفر خود پافشارى كردند كه گويى به صورت يك امر حسى در آمد - الميزان ، ذيل آيه مورد بحث .