[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيه 269 ]
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً وَما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الأَلْبابِ ‹ 269 ›
ترجمه :
269 - ( خدا ) دانش و حكمت را به هر كس بخواهد ( و شايسته بداند ) مىدهد ، و به هر كس دانش داده شود ، خير فراوانى داده شده است . و جز خردمندان ، ( اين حقايق را درك نمىكنند ، و ) متذكر نمىگردند .
تفسير : برترين نعمتهاى الهى
با توجه به آنچه در آيه قبل گذشت ، كه به هنگام انفاق ، وسوسههاى شيطانى دائر به فقر و جذبههاى رحمانى در باره مغفرت و فضل الهى آدمى را به اين سو و آن سو مىكشد ، در آيه مورد بحث سخن از حكمت و معرفت و دانش مىگويد ، چرا كه تنها حكمت است كه مىتواند بين اين دو كشش الهى و شيطانى فرق بگذارد ، و انسان را به وادى مغفرت و فضل بكشاند و از وسوسههاى گمراه كننده ترس از فقر برهاند .
يا به تعبير ديگر خداوند به بعضى از افراد بر اثر پاكى و جهاد با نفس ، نوعى علم و بينش مىدهد كه آثار و فوائد اطاعت الهى و از جمله انفاق و نقش حياتى آن در اجتماع را درك كند و ميان آن و وساوس شيطانى فرق بگذارد .
مىفرمايد : « خداوند دانش را به هر كس بخواهد ( و شايسته بداند ) مىدهد » ( * ( يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ ) * ) .
در تفسير « حكمت » معانى زيادى ذكر شده از جمله « معرفت و شناخت اسرار جهان هستى » و « آگاهى از حقايق قرآن » و « رسيدن به حق از نظر گفتار و عمل » و « معرفت و شناسايى خدا » و « آن نور الهى كه وسوسههاى شيطانى را از الهامات