آيه فوق چندان مشكل نيست .
ضمنا از آيه استفاده مىشود كه يك نوع ارتباط ميان « ترك نمودن انفاق » و « فحشاء » وجود دارد البته اگر « فحشاء » به معنى بخل باشد ارتباط آن از اين جهت است كه ترك انفاق و بخششهاى مالى ، آرام آرام صفت « بخل » را كه از بدترين صفات است در انسان ايجاد مىكند و اگر « فحشاء » را به معنى مطلق گناه يا گناه جنسى بگيريم باز ارتباط آن با ترك انفاق بر كسى پوشيده نيست ، زيرا سرچشمه بسيارى از گناهان ، و بىعفتيها و خودفروشيها ، فقر و تهيدستى است علاوه بر همه اينها ، انفاق يك سلسله آثار و بركات معنوى دارد كه جاى انكار نيست .
سپس مىافزايد : « خداوند آمرزش از سوى خود و فضل و بخشش را به شما وعده مىدهد » ( * ( وَاللَّه يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْه وَفَضْلًا ) * ) .
در تفسير « مجمع البيان » از امام صادق ع نقل شده است كه : هنگام انفاق دو چيز از طرف خدا است و دو چيز از ناحيه شيطان آنچه از جانب خداست يكى « آمرزش گناهان » و ديگرى « وسعت و افزونى اموال » و آنچه از طرف شيطان است يكى وعده فقر و تهيدستى و ديگرى امر به فحشاء است .
بنا بر اين منظور از مغفرة ، آمرزش گناهان است و منظور از فضل همانطور كه از ابن عباس نقل شده زياد شدن سرمايهها در پرتو انفاق مىباشد .
جالب توجه اينكه از امير مؤمنان على ع نقل شده كه فرمود : « هنگامى كه در سختى و تنگدستى افتاديد به وسيله انفاق كردن ، با خدا معامله كنيد » ( انفاق كنيد تا از تهيدستى نجات يابيد ) ( 1 ) .
و در پايان آيه مىفرمايد : « خداوند قادر و توانا و عالم است » ( * ( وَاللَّه واسِعٌ عَلِيمٌ ) * ) .
هامش
( 1 ) « نهج البلاغه » كلمات قصار شماره 258 .